Makaubos

(Orihinal na naipaskil Biyernes, Disyembre 10, 2010, ng 10:19 n.g.)

Isang tulang naisulat matapos pagmasdan ang ngumingiting silay ng buwan na nagpapanginig sa laman.

Tila ka isang multo.
Nguni't hindi katulad ng mga multong bigla na lamang sumusulpot
Nakatitig sa akin gamit ang mga matang tinatanglaw ang apoy ng poot.
Hindi ka katulad ng mga multo ng aming angkan
Na nagpaparamdam gamit ang mga alaalang iniwan nila noong sila'y nabubuhay.
Hindi ka katulad ng mga multo ng baliw na lungsod
Sumusulpot, nananakot, naghihimagsik, nagpupumilit muling mabuhay
Sa ilalim ng mga ilaw dagitab ng isang mundong mas patay pa sa kanya.

Tila ka isang multo.
Nguni't hindi katulad ng mga multo ng aking kabataan
Na nakikita ko sa pananakot ng aking mga magulang
Ukol sa mga Bumbay, mga pulis, mga security guard, mga Intsik.
Hindi katulad ng isang taong grasang ibinabalala sa aki'y nangangagat
At kakapit nang walang likat
Hanggang hindi ko siya nabibigyan ng barya.
Hindi ka katulad ng mga babaeng multong lumulutang sa karimlan
Na sumisigaw ng dugo't katarungan
Matapos iwan ng mga minamahal at mga gumahasa.
Hindi ka katulad nila.

Ikaw ang multong nabubuhay.
Ang multong hindi nalalaman na siya'y patungo nang walang hanggan
Kahit umiiral pa sa kanyang sariling lunan.
Ikaw ang multong likha ko
Nguni't hindi ko talaga likha
Sapagka't kung akin talagang gawa
Ay magagawa ko ring masira.
Ikaw ang multong patuloy na nananahan sa gunita
Sapagka't ikaw ay hindi ko magawang mayakap
Kahit posible naman ang magkadaupang-palad.
Ikaw ang multong laging bumabalik sa tainga ang bungisngis
Kahit na ang bulong mo'y hangin na ang uminis.
Ikaw ang multong nahihimlay ng payapa
At natitiyak kong anghel ka ngang talaga.

Nguni't sa tuwing maglalakad sa gabing pusikit
Sa gunita'y hindi mapigilang maramdaman ang sakit
Pagka't ang pangangarap sa iyong pagbabalik
Nagbibigay lang sa akin ng kaunting ulik-ulik.

Kaya narito, ang pluma ay muling nananahimik
Dahil ang panginginig sa iyong pagbabalik
Upang ang kaluluwang sawi'y muling mahindik
Ay nagdudulot sa aking mag-ulik-ulik
At mawalang-saysay ang lahat ng aking titik.

Eat! Restaurant
64 E, Calzada Esteban Abada
10:09 ng gabi.

Dysfunctional Sonnets 1 & 2

Created Saturday, November 20, 2010 at 1:38am

Zenith of my dreams now quite vague,
May probably pass by like a plague,
And perhaps deem me unworthy of thee;
Anguish be mine like worthless Montague,
Rage consume me for I shall not be free.

Has it occured to thee how it pains me
And vexes me when you seemingly flee?
Amazement never falters whenever I glean
How your pensive eyes penetrate and see;
Lighting on my dark countenance so mean.

Does it pain you if I seek so boldly?
Kindly be patient and please forgive me.
O, how can I condense into mere words,
In these paltry lines what I feel for thee?
Not a moment passes by without fleeing birds.

Tenaciously, nay, forcefully, I truly wish
Never may I lose your countenance so waifish;
And let me, my lady, just once to remind you,
A promise that I'll ceaselessly live for you.


Created Sunday, November 28, 2010 at 7:28pm

If someone asks you why one should not cry
Answer them thus: for tears blur our vision
Dim our minds and expose us to a lie
No one can disabuse of such notion.

Or perhaps because we as a rule forbid
Not only sadness but emotion and be tepid;
Like a fire that ceases when fuel runs out
Our lives are worse while feeling than without.

O, foolishness perhaps to stare at the moon
Divulging grave secrets forbidden since noon
Verily now I imagine its sharp crescent
Have become thy smile lighting my descent.

Every evening, therefore, I wander and seek
And yet I cannot find and thus I so grieve;
Your smile, I imagine framed by your cheeks
Radiate that light and hope, my reprieve.

Or maybe indeed I have fallen truly mad
After all, it is nobody but you to be had
Under this existence of wars and pain
Zeus be my witness, I live for you til I'm slain.